Spitsbergen – July 2018

‘De’ groepsfoto. Komt er meestal niet van, deze keer hebben we er tijd voor gemaakt 🙂

Intussen zijn we terug thuis. Dit was een reisje om nooit meer te vergeten. Awesome, ongelooflijke ervaring, vet, gaaf, superlatieven schieten te kort. Goed gezelschap ook.

Op de terugweg in de luchthaven LBY had ik zoiets van ‘als het vliegtuig vandaag niet komt maken we daar geen spel van, we pakken gewoon de tent terug uit’.

Klaar om in het vliegtuig te stappen huiswaarts, met zonnebril om 02:20 ‘s nachts…

Spitsbergen is een bijzondere plek. Bij de meesten niet gekend, bij nog minder geliefd. Voor mij is het in alle geval een plek die een speciale plaats in mijn hart heeft ingenomen.

De goede raad van Rolf Stange over het ‘niet boeken’ van excursie’s op voorhand heeft vruchten afgeworpen. Het weer is inderdaad zo veranderlijk dat je al vlug spijt krijgt van een vast programma. Iedereen in Spitsbergen, toeristen zowel als inwoners, leven met het weerbericht van de dag, en dan nog. We hebben momenten gehad dat het voluit zon was, maar evengoed dat het de ganse nacht zwaar geregend heeft. We hebben momenten gehad van haast de hele dag drizzle en mist, terwijl aan de overkant van Isjfjord de gletsjers de ganse dag voluit in de zon zaten.

Gert in actie bij het doorwaden van een rivier met smeltwater. Wat je niet ziet in de foto is de snelheid van dat water ! wtf…

Zo hadden Gert en Peter een sauna geboekt, met barbecue. Dat was op zich eigenlijk een klucht, maar anderzijds heeft de dame die door de organisatie afgevaardigd was om ons te begeleiden, op het einde een rondrit met de wagen gedaan (wat ze niet mocht) waardoor we de broedplek van de roodkeelduiker hebben gezien. Welliswaar in de regen. (Peter is de volgende dag terug geweest, in zonlicht, om een tweede serie foto’s te maken die veel beter waren). Die duikers hadden we anders nooit gevonden. Zo hebben we ook Eiskat gezien, een meetstation voor het poollicht.

Arctic Skua in close-up. Hij wou niet bepaald mijn vriendje zijn 🙂

Over het kamperen; ikzelf heb het op geen enkel moment koud gehad in de tent. Toegegeven, we waren behoorlijk uitgerust wat materiaal betreft, maar toch. De noordpool is maar 1.300 kilometer verder.. Maar wat echt belangrijk is, de aanwezige hotels zijn allemaal gesitueerd in Longyearbyen centrum. Dat is een functioneel opgezette nederzetting (dorp zou ik het nu niet meteen noemen) met alle nutsvoorzieningen bovengronds. Dus ook de stoompijpen, riool, elektriciteit enzovoorts. Er is helemaal geen rekening gehouden met technische schoonheid. Functionaliteit eerst. Dat was anders op de campsite. Daar zijn ook wel ook enkele bovengrondse leidingen, maar die liggen wat meer gecentreerd en werden bedolven onder een laag stenen. Verder is er vanop de campsite een goed zicht op de overkant van Isjfjord, met 7 gletsjers permanent in zicht. Als het niet te mistig is tenminste. Daarenboven is er tussen de campsite en het fjord een beschermd natuurgebied met een hoop vogels. Waarvan Brandganzen, Noordse Sternen, Bontbekplevieren, Steenlopers en Paarse Strandlopers het merendeel uitmaken (er zijn er nog).

Het broedgebied voor onze kampeerplek.

Dus niemand van ons heeft spijt dat we met de tent gegaan zijn, in tegendeel. Het uitzicht vanuit de tentdeur op 7 gletsjers in volle zon, dikwijls met een zeiljachtje ertussen en een stel ganzen met jongen recht voor je neus slaan alle bezwaren zo weg 😊

Blaffende brandganzen tussen de tenten.

Uitzicht vanop de camping richting ‘stad’.

Een zeilschip komt voorbij de tent.

Komt daar bij dat op de campsite er een aantal gidsen verblijven. Dat is een speciaal volkje, meestal Duitsers, ook enkele Finnen. De meesten zijn zelfs fatsoenlijk opgeleid, doch verkiezen een lucratief leven van ‘living on the edge’ in plaats van aan ‘onze’ ratrace deel te nemen, zoals wij. Ik vraag mij meer en meer af of zij wel ongelijk hebben… na deze trip weet ik dat niet meer zo zeker. (Mijn ‘persoonlijke’ gids had Fysica gestudeerd.)

Afdaling van de gletsjer Lonyearbeen.

In alle geval, als je op de camping neerstrijkt zonder agenda, zoals wij, kan je direct aan de slag met deze gidsen. Die gasten zijn meer dan gewillig om een tripke te ‘verkopen’. Dat kan blijkbaar tegenvallen, dixit andere campinggasten, maar voor ons was dat zeker niet het geval. Wat we er mee geboekt hebben is helemaal goed gegaan, geheel volgens verwachtingen en afspraken.

Oef. I made it to the other side !

Peter bij een ijsblokske.

SAS is een ander verhaal. Geen probleem met de vluchten of service op zich, maar de aansluiting in Oslo is zowel in het heenvliegen als in het terugkomen problematisch geweest. In het heengaan was de oorzaak een vertraging, ergens in de blog staat het allemaal beschreven door Peter, dus dat ga ik niet herhalen. Maar in het terugkomen was er een probleem bij de lokale politie, die dacht dat ze elke Chinees (lees: een hoop Chinezen) die van het vliegtuig kwam hun vingerafdrukken moest nemen, en zij hadden daar zo hun eigen tempo voor. Het resultaat was dat we redelijk boertig ruzie hebben moeten maken met de andere passagiers zowel aan de paspoortcontrole als aan de bagagecheck teneinde hen voor te kunnen steken om toch nog onze aansluitingsvlucht tijdig te halen. Met grote frustraties bij de anderen… en niet geheel onterecht natuurlijk. Dit was helemaal niet netjes. Toen we daar uiteindelijk mee klaar waren is er een hele groep jonge meisjes tussen Oslo en Brussel in tettermodus gegaan. Die waren allemaal op weg naar Tomorowland, en waren helemaal excited… Het was wel midden in de nacht ☹ en wij waren doodop ! Dus van slapen kwam niks in huis.

Spitsbergen vanuit de lucht.

In alle geval, we hebben weer van alles geleerd. Leuke dingen gedaan, chance gehad (eerste keer met dat fietsongeluk, tweede keer met die catamaran die tegen de stijger is gegaan…)

Er zijn ook droevige dingen… In het museum is ons duidelijk geworden dat de mensheid ook hier lelijk heeft huisgehouden onder het dierenrijk (haast uitroeien van verschillende soorten walvissen… exploiteren van huiden van bvb de poolvos (nu nog steeds), toeristen die ijsberen ‘opzoeken’ en vervolgens uit zelfverdediging ‘moeten’ schieten…, vervuiling van de oceaan (plastic op de stranden, drifthout etc) maar ook en heel actueel, de klimaatverandering. De inkrimping van de gletsjers, het verminderen van het aantal alsook het inkrimpen van de gebieden waar ijsschotsen zouden moeten zijn… (ijsberen leven voornamelijk in deze zones op de ijsschotsen). Ik ben zelf ook getuige geweest van de arrogantie van de zoveelste Chinese toerist met mega telelens die gewoon straal voorbijloopt aan alle waarschuwingsborden van gevoelige zone, broedgebied dus, en voor ‘zijn’ kiekje tussen de nesten ging wandelen… tot de eigenares van de campsite hemzelf ging fotograferen en stevig bedreigen met melding aan de Syselmannen. En dan nog was hij niet geneigd om zich terug te trekken hoor..

Het probleem is dat er morgen weer eentje is… en de dag daarachter ook… en enkele dagen verder zijn er dan plots geen kuikens meer. Telkemale ze verstoord worden door een toerist vliegen de ouders op, de kuikens blijven alleen achter, en de Skua’s of de grote burgemeesters ruimen op… hij zal wel mooie foto’s hebben natuurlijk ☹

Seafood in de Coop.

De middernachtzon ervaren is ook iets om te vermelden. Het heeft enkele dagen tijd nodig gehad vooreer ik kon slapen, het is dan ook een heel speciale ervaring. Er is (haast) geen verschil tussen dag en nacht, en al helemaal niet als de lucht helder is. De zon komt niet onder de 30 graden elevatie, je schaduw is altijd even lang. Al een chance dat we een uurwerk meehadden 😊. De locals hebben hun slaapkamerramen allemaal afgeplakt met zilverpapier om te proberen de nacht te simuleren. Ik denk dat je het anders ook niet volhoudt.

Er is maar 1 grote winkel, een Coop en die heeft zowat alles. Behalve wapens. Het valt wel op dat alles wat groen ziet heel duur is. Een bloemkool waarvan wij denken dat ze veel te klein is kost een klein fortuin. Alles moet natuurlijk ingevlogen worden, en je vraagt je af waar we als mensheid  mee bezig zijn als je ziet dat er zelfs Kiwi’s in het rek liggen… Voor de liefhebbers van seafood was er daarentegen wel e.e.a. te krijgen aan schappelijke prijzen.

Conclusie:

Wil ik terug? Ja.

Wanneer? Zo snel mogelijk.

Heb ik ergens spijt van? Nee, behalve dan dat ik moest terugkomen naar de ‘echte’ wereld…😊

Een aanrader !!

‘stukske’ ijs…

(Jan)

 

 

Ogen open, het eerste geluid dat ik hoor is een of andere Skua. Jan of Peter gaan met een donkerblauwe waarschijnlijkheid mij zelfs de exacte benaming kunnen meegeven mocht ik het hun vragen… Vogelaars! Iedereen heeft het recht op zijn of haar afwijking denk ik dan. Opeens merk ik dat de temperatuur eigenlijk veel te hoog is in de tent. I need to get out of this mummy sleeping bag. Blijkt het buiten clear skies te zijn and full-on zon. Een prachtige dag om te kayakken. Ik en Peter konden het niet beter in onze arctische week inplannen. Ik kijk snel naar de Isjfjord bay en zie een bijna spiegel. Dit wordt een leuke 36 knopen fast-boat trip naar de overkant. Al heel de week zien we de Sveabreen gletsjer aan de overkant in al zijn pracht. Na een uitgebreid ontbijt maken we onszelf op om naar deze gletsjer te varen en dit wonder der natuur van naderbij te gaan exploreren vanuit, jawel, een tweemanskayak.

De organisatie die ons zal begeleiden heeft dry-suits, buoyancy aids en wet-suit shoes verzorgd. De gewapende gids doet een prima intro en lijkt ons uitermate bekwaam. Gewapend moet die zijn aangezien ijsberen ook via het water levensgevaarlijk kunnen wezen. De sailtrip naar de gletsjer is buitengewoon prachtig, een zee zoals een spiegel en overal rondom ons spitse bergen, all you can eat. Je vraagt je af waarvan de naam van deze plek afkomstig is. Van de fast-boat naar een dinghy met sputterende buitenboord motor. De beach landing brengt ons naar een vloot kayaks waar de gids ons een crash-cursus zeekayakken meegeeft.

Ik kan haast niet met woorden beschrijven wat voor een ervaring het is om door afgekalfde ijsbrokken te peddelen langs een gletsjerwand van 45m hoog. Ongeveer in de helft van onze trip scheurt er een immens stuk ijs van de gletsjer. Als we de leider mogen geloven gaat het hier over een stuk met een grootte van een huis. Wat een gekraak, wat een geluid, wat een golf… Ooit gesurft met kayaks? Waarvan ik ook nog nooit gehoord had was het openknallen van kleine luchtbelletjes die al duizenden jaren vastzaten in het pakijs, die dan vrijkomen als stukken afgekalft ijs wegsmelten in het relatief warmere ijswater. Ik had al wel eens in een kayak gezeten op de Lesse maar dit soort toerkayak inclusief roerbesturing is toch wel een beleving apart. Ik had met Peter afgesproken om achter in de tweemanskayak plaats te nemen als stuurman zodat hij vooraan de nodige beelden op de gevoelige plaat kon vastleggen. Deze kayaktrip vergeet ik nooit.

Tijdens de oversteek back home opnieuw een spiegel van een fjord. Een sea state zoals deze is uitermate geschikt om aan whale spotting te doen. En ja hoor, niet veel later legt de kapitein de motor uit… Ik zie een papegaaieduiker (Peter confirme d the species ;-)) wegvliegen met daarachter een tiental Beluga walvissen. Magische witte zeezoogdieren als je het mij vraagt.

Werkelijk genieten met een verrekijker. De gids vliegt op zijn buik en probeert met wat watergespartel een walvis dichterbij te lokken. It worked, een Beluga komt naaronze richting en duikt onder de boot door, een streling voor het oog. De gids geeft nog even mee dat wat wij vandaag hebben meegemaakt maar 1 of 2 keer per seizoen voorvalt.

Wat een gelukzakken, wat een God gegeven dag. Wat zou Jan vandaag allemaal hebben meegemaakt op Spitsbergen?

(Gert)

Al heel de dag merken we verhoogde activiteit op de luchthaven. De Syselmannen die met hun helikopter aan en afvliegen, de kustwacht die over en weer vaart, een MI Russiche helicopter die aan en afvliegt, en plotseling een Hercules type iets (C130 marineversie) die komt aangevlogen…

Blijkt dat een catamaran (aurora ecplorer) met 127 toeristen en 4 crew in volle vaart tegen de kade is gevaren in Barendsburg. Balans, 37 gewonden, waarvan 1 kritiek. Geen doden.

On top of all shit, het hospitaal is gesloten wegens, jawel onderhoudswerken. In het midden van het touristisch seizoen nog wel. De C130 is in allerijl vanuit Tromso gecharted met nurses, dokters en allerlei gerief om het in zeven haasten geopend hospitaal in Longyearbyen bij te staan. De man van de campsite owner is een dokter, ook die werd gevraagd om de gekwetsen mee te behandelen.

Alle gekwetsten werden van Barentsburg overgevlogel met de twee heli’s van Syselmannen, en ook nog een MI van de russen. Een schip van de kustwacht heeft de rest geevacueerd.

37 is net iets meer dan het gemiddelde aantal mensen dat terzelfdertijd een dokter nodig heeft op Svalbard denk ik dan…

Het ongeval is gebeurd rond 10:00 s’ morgens, het vliegtuig is om 17:00 met alle gekwetsten teruggevlogen naar Tromse. Einde vakantie voor velen…

De rust is weergekeerd, net alsof het nooit gebeurd is.

Je staat er even bij stil, en dan terug tot de orde van de dag…

 

(Jan)

Purple Sandpiper.

Arctic Terns, Noordse Sternen.

Little Auks, kleine Alk.

Small scale expeditie schip MS Origo. 10K plus per kop 🙁

Job (campingmanager) met guard dog op de uitkijk voor ijsberen. We zijn helemaal veilig !

 

(Jan)

Ja hoor, daar ist ie weer. De Arctic Fox. Je kunt er niet meteen je klok op gelijk zetten, maar het scheelt niet veel. ’s Morgens tussen 07:00 en 09:00, en ’s avonds tussen 23:00 en 01:00 komt hij langs de campsite wacht lopen. Niet voor onze schone ogen, maar wel voor de talrijke vogels die hier hun nestsite hebben. Het loopt hier vol met Arctic Tern kuikens, Barnacle Goslings en een serie ander klein gevogelte.

Deze tijdstippen zijn bij de campinggasten algemeen bekend als Fox-o’Clock. Dus nu ook weer van dat. Dit keer ben ik beter gewapend. Fototoestel met juiste lens en juiste instellingen staat in standby naast mij, net als de far-looking-away-glasses. Deze keer heb ik het geluk dat hij in stealth modus ging toen ik hem achterna ging. Hij maakt zich klein en ligt onbeweeglijk achter een heuveltje. Ergens ging hij er van uit dat ik hem niet gezien had. Ik profiteer nu dus van de gelegenheid om hem vanachter ‘zijn’ heuveltje te benaderen zodat hij mij niet ziet naderen, en dit maal heb ik hem haast beeldvullend. Gotja kerel!

Het heeft me een week gekost, maar eens je zijn patroon doorhebt en zelf van je ervaringen geleerd hebt over hoe te benaderen, blijkt hij toch niet ZO slim te zijn 😊

(Jan)

Maandag Jan’s vrije dag 😊

De mannen zijn gaan kajakken. Dat zie ik helemaal niet zitten, tenandere het doet ook overal pijn. Stevige verrekking in mijn bil, een gedeukt scheenbeen… Mijn fietsavontuur van gisteren laat zijn sporen na ☹ Zowel lichamelijk, alsook op vlak van materiaal. De balans is nogal stevig, een lens kapot, een tweede beschadigd, D500 die aan alle kanten sporen heeft (waaronder een instelknop die verdraaid staat). Wonder boven wonder werkt het toestel nog, en de telelens ook. In hoeverre nog echt scherp zal thuis bij grondig onderzoek moeten blijken.

Zoals Peter reeds aanhaalde, gisteren hebben we een beetje met de radio gespeeld. Alsof het met minimalistisch materiaal nog niet moeilijk genoeg is, blijkt ook nog dat de IARU HF (HQ) contest in full swing bezig is. Dus met zo’n klein stationneke worden we natuurlijk helemaal bedolven onder al dat geweld. Gert is er toch nog in geslaagd om een dikke tien QSO’s te maken, ikzelf eentje. Voor de vorm😊  Goed bezig… al dat materiaal meezeulen voor enkele verbindingen. Ach he.

Afgelopen nacht zijn we in de regen gaan slapen. Stevige regen, van de orde zoals we hier nog niet eerder gezien hebben. We zagen mensen van de luchthaven komen, gepakt en gezakt zoals dat gaat, die neem ik aan net met het ‘one o clock’  nacht vliegtuig waren toegekomen. Ocharme, tenten moeten opstellen in die omstandigheden, ik had er mee te doen.

Op het terras van het campinghuis lag er ook een set zeiknatte matras en toebehoren. Accidentje gehad neem ik aan😊 We prijzen ons gelukkig met ons Hilleberg materiaal..

Gisterenvoormiddag was het nochtans heel goed weer, getuige het groepskiekje !

Dus deze voormiddag besluit ik om het toch even rustig aan te doen, en een door de foto’s van gisteren te grasduinen. En zoals gewoonlijk, als je een tijdje voor het venster zit gebeurt er iets !!

Fox alert !

(Jan)

15 juli

Prachtweer bij het opstaan; met het zonneke op de tent die de boel in no time opwarmt. Voelt bijna aan als een sauna… Maar die hadden we pas voor in de namiddag geboekt.

Eerst ontbijt, maar dan op zijn zondags: in staties; twee maal onderbroken voor een spurtje richting poolvos die in de lagune naar eieren en/of piepkuikens van brantganzen of noordse sterns zoekt.

Eerste trip abrupt geeindigd met een totter van Jan die in allerijl uit bed was getrommeld en halfwakker met de fiets achterna was gereden, en van wiens rijwiel het stuur plots volledig los was komen te staan. Gelukkig zonder lichamelijk letsel, en ook de camera overleefde wonderwel. De vos was ondertussen wel ribbedebie (en Jan had zijne foto nog niet). Goed en wel terug aan tafel, en daar was de sluwe terug; dus Jan weer uit de startblokken (van een zere hand en een verrokken dijspier trekken we ons plots niets meer aan) en dus op de fiets (een andere) achter het beestje aan, tot het achter ‘den draad’ van Svalbard Flugplassen verdween. Ditmaal wel met enkele tientallen foto’s op het kanon van Jan. Mission one completed.

Tweede missie van de dag: Tussen het schieten van wat plaatjes van de fantastisch belichte omgeving, inclusief groepsfoto’ke, de gebroken antennemast spalken en terug opzetten. In een kwartierke was die klus geklaard, en Gert was gesettled voor 11 verbindingen in de volgende twee en half uur.

Peter door Jan (met zijn C/kanon) op missie gestuurd met de fiets richting Bjorndalen. Mission three: “Ik zal u eens wat gerief meegeven, en trekt eens ne fatsoenlijke foto van dieje vos”. Helaas, geen poolvos in het vizier gekregen, maar wel een mama rendier met kalfje.

Dan stilaan klaarmaken voor het sauna-avontuur dat buiten Longyearbyen ging doorgaan en waarvoor we aan de luchthaven zouden worden opgepikt door Spitzbergen Adventures. Klucht van de dag: We werden vervoerd naar een plekje, inderdaad buiten Longyearbyen, namelijk op minder dan 100 m van onze eigenste most northern camping on the planet (we konden onze tentjes zien staan), en het was daar dat we de Mobilba (mobiele sauna), een plastieken tent met saunastoof erin, gingen optrekken.

Kate ofte Katja, onze Poolse gezelschapsdame die ons introduceerde in het opstellen van een Svalbardse plastieken sauna, was enthousiast dat ze three guys als clienteel had, maar een klein beetje gegeneerd dat we zo vlak bij huis ons buitenavontuur moesten beleven. Jan, die enkel had ingetekend voor de BBQ en de beloofde poolvos, kon zijn lach niet bedwingen (wat hij overigens nooit doet). Gelukkig kwam tijdens de setup van de saunatent een arctic skua hem beeldvullend attakeren, zodat bij hem ook zonder de saunabeleving, de lichaamstemperatuur de hoogte inging. Tijdens het prepareren van de barbecue werden interesses gedeeld, waaronder zeilen, nature hikes en bird watching, en Kate beloofde al snel ons, na onze prive-sauna, naar de andere kant van Adventfjorden te voeren om de roodkeelduiker te gaan spotten. Dus ondanks de belachelijke locatie, bleef iedereen ook tijdens dit Svalbards avontuur goed gemutst.

De sauna was evenwel echt deugddoend; de ‘loop’ op blote voeten (of beter het gepikkel) naar de fjord voor de verfrissende duik in het 6 graden koude zeewater een beetje pijnlijk, maar de re-entry in de steamy tent eigenlijk best zalig.

Tijdens het afkoelen van de sauna tijd zat om stiekem het Spitzbergen Adventures-busje te kapen en richting mijn 5 en 6 te rijden aan de andere kant van Longyearbyen. En twee koppels read throated divers (waarvan het 2^de paar op de nest) maakten de avond perfect. De regen kon het niet kapot maken. Nog even stoppen voor een tiental foto’s met rendieren inclusief gletsjer-achtergrond en dan in de regen de afgekoelde sauna opvouwen en onze rustdag zat erop.

 

Morgen kajakken…

(Peter)

Dag vijf (?), in alle geval de dag dat Belgium de Engelsen ook met de A-ploeg in de pan hakten, in Spitsbergen beter bekend als ZEEZOOGDIEREN-dag.

Better Moments, zo heet de maatschappij bij wie we op onze eerste dag, na consultatie van het lokale weerbericht, onze safari naar de dichtstbijgelegen walrussen boekten. En dat zouden we geweten hebben…

Het weerbericht was wel verkeerd, behalve dat er inderdaad weinig of geen wind was, dus zouden we sowieso het Poolepynten-punt op een eilandje ten westen van Longyearbyn kunnen bereiken, want geen metershoge golven. Hoog genoeg weliswaar voor Jan om de hele trip op het achterdekje ‘in de frisse lucht’ mee te maken (heen en terug). Maar walrussen die waren er dus wel (read on).

Dus, na een drie uur Bobbenjaanlands-gewijs te hotsen en botsen in de mistige miezer met zicht op vrijwel niks, konden we de boot een tweede keer stilleggen. De eerste keer was om een close-up te nemen van ons eerste zeezoogdier van de dag, een minke whale die een stuk lumber bleek te zijn met een tak in de vorm van een rugvin. Gauw deleten al die foto’s dus…

Maar tweede keer goede keer. Met de kleine opblaas-Dinghy verlieten we in shiften de overdekte speedboot om op Poolepynten aan land te gaan. Met wind mee richting de walrussen (er lagen er een stuk of 20), enerzijds om die beestjes, die liggen te liggen, en absoluut niet mogen gestresseerd geraken, niet te laten verschieten, en anderzijds om als observator zelf niet in zwijm te vallen van de afschuwelijke stank die, ik weet niet uit welk van de lichaamsopeningen (waarschijnlijk allemaal tegelijk) die beesten verlaat.

De beesten verder beschrijven doe ik niet. Een foto zegt meer dan duizend woorden en Jan heeft er een duizendtal (niet overdreven) geschoten, waaruit een strikte selectie voor deze blog…

Dan terug de boot op om na twee en half uur roller-coaster-gewijs (met een stopje aan een klif met kleine alken, zeekoeten en een grote burgemeester) terug aan te meren in Longyearbyn-Centraal.

Maar dan was de dag nog niet om. We gingen nog eten maken, voor bij de voetbal: Noorse zalm met baby spinach, broccoli-shoots, onze witte saus die Jan en Gert enkele dagen terug hadden ontdekt, venkel, en een gekookt potet-je (Noors voor… jawel). Vergezeld een Vignamaggio (Terre di Prenzano, Gallo Nero, 2016). Hazard had net de 2-0 gescoord en toen werd er ‘Beluga’ geroepen. Zonder jas en met losse wandelboots de kamping-shed uitgestormd tot in de haven (slechts een goeie 2 km verderop), waar we, ook weer zonder overdrijven, tussen de 15 en 25 Beluga’s de Adventfjorden zagen binnenzwemmen. Ik had nog geen looptraining gehad deze week, dus dat sprintje naar de haven kon er wel af. En zo konden we, wel niet met Jan zijn kanon, enkele kiekjes (en filmpkes) schieten. Genoeg adrenaline om nog effie op te teren vooraleer te gaan maffen. De zon is ondertussen erdoorgekomen (’t is 20:00u), en omdat het nog steeds windstil is gaan we de antenne voor de radio vanavond nog opstellen. In de hoop dat ook de poolvos curieus genoeg is om naar onze installatie te komen zien.

Wordt vervolgd!

En hier is het vervolg… De antenne stond net op, en Gert had zijn eerst QSO gemaakt, en daar was de Spitsbergse Reinaert!

(Peter)

Wat een prachtige ochtend hier op Spitsbergen… We hadden gezamenlijk besloten om een lazy-campground-snipperdag te houden. Ideale timing wanneer bleek dat bij het openen van de tent de wolken en mist dermate waren opengetrokken dat we de overkant van de Isfjorden konden aanschouwen. Nog nooit eerder in m’n leven had ik 7 gletsjers opgelijnd gezien. Wat een onvoorstelbaar mooi stukje arctische natuur. Zonder aarzelen probeer ik meteen de Sveabreen gletsjer te digi-scopen (het resultaat van een serieschakeling iPhone en verrekijker 😉 ). Later tijdens deze expeditie zal ik en Peter trachten deze gletsjer van naderbij te exploreren via kayak.

Na een lekker lang en uitgebreid northern camping style ontbijt kunnen we niet anders dan even de nabij gelegen bird lagoon te scouten. Wat is de kans om een Arctic Tern te fotograferen, op een paal met de bek in de wind en een gletsjer als achtergrond? Hieronder het resultaat:

Niet veel later spotten we rendieren gezapig op wandel naast de tenten op de Longyearbyen campground.

Jan had nog nooit eerder een Ruddy Turnstone gezien of gefotografeerd, Hij moest er zelfs voor gaan liggen commando-style. Volgens mij hadden ze hem beter Zebra-head genoemd.

Waar we absoluut niet kunnen naastkijken rondom onze tenten zijn de Barnacle Geese. Hieronder een foto van een moedertje met haar twee kuikentjes. Zie je de tweede onder haar vleugel?

Uiteraard liggen er steeds natuurlijke predatoren op de loer. Deze Arctic Skua’s bijvoorbeeld…

Later tijdens de dag kwamen we van een kale reis terug toen we met onze gratis geleende fietsen op missie waren om een Arctic Fox te fotograferen. When will we get this illusive fox in our frame?

We besluiten de dag af te sluiten met een dinner in Longyearbyen centrum. Ik kon het niet laten om een echte walvis-steak te bestellen… Alhoewel hij zeer lekker smaakte, voelde ik me achteraf misschien toch een klein beetje schuldig om dit zeezoogdier, waarvan een hele reeks subspecies met uitsterven zijn bedreigd, op m’n bord gekregen te hebben.

(Gert)

 

Op de terugtocht van ons bootreisje naar Pyramiden wacht ons nog een aangename verrassing. Plots gaan de motoren uit, iedereen aan dezelfde kant van de boot, camera’s en verrekijkers in de aanslag. Daar is hij dan, een ijsbeer !

Het doet wat raar aan, een ijsbeer te zien temidden van al dat groen. Hier is nu geen sneeuw en ijs meer, het is dan ook midden zomer. Op foto’s die we normaal te zien krijgen op TV zitten ze ofwel op een ijsschots, ofwel in de zoo😊 Zo kan het dus ook…

De kortste afstand die we met de boot kunnen bereiken is natuurlijk veel te ver om een deftige foto te kunnen nemen, ik vraag mij dan ook af wat iedereen daar met zijn GSM denkt te filmen.

Eerst lag hij precies maar wat te slapen (een Chinese vriend van Peter (inside joke) was de overtuiging toegedaan dat het slechts een witte steen was) maar toen hij uiteindelijk in beweging kwam werd iedereen snel luid enthousiast. De show was na 30 seconden alweer over hoor, hij leek nogal lui 😊

In alle geval, het zien van een ijsbeer in het wild was een van de drijfveren om naar Spitsbergen te komen. Doel bereikt ! De honger naar meer is nu helemaal daar !